Het is verbazingwekkend hoe snel je gewend raakt aan de plek waar je slaapt. We hebben al vele hostels, guesthouses en hotels gehad in de tijd dat we aan het reizen zijn. Maar waar we ook kwamen het kostte weinig moeite om ons thuis te voelen op de plek waar we de backpacks neerzetten. De ene keer is de plek waar je slaapt iets beter dan de andere keer maar over het algemeen zijn we redelijk blij met de keuzes die we hebben gemaakt. Even voor de duidelijkheid, het aanbod varieert heel erg in prijs, kwaliteit en service. Onze eisen zijn simpel: goedkoop en schoon (Al schijnt dat soms moeilijk te zijn). Ons record staat dit moment op 1,5 USD per nacht (een rietje hutje in Laos met 2 losse bedden en een peertje aan het plafond).

De ene keer slaap je in een kamer zo groot als een kelderkast met een stapelbed, de volgende dag lig je in een of andere kuil (referentie naar het bed) op een kamer waar de muggen niet eens naar binnen durven zo vies dat het is. Toch zijn er vele guesthouses te vinden met prima kamers voor een buitengewoon goede prijs. Al zitten er soms kakkerlakken op de gordijnen, hangt er een tv-kast boven het bed direct boven je hoofd, is het plafond te hoog voor een klamboe, is het plafond te laag zodat de klamboe een soort deken is, hebben we een 1-persoons kamer met z'n tweeën, hangt er een grote groene pijl aan het plafond die nergens naar wijst, overstroomt de badkamer midden in de nacht, of we slapen gewoon op de grond in de keuken van Elma, we voelen ons altijd snel thuis en genieten er van!
Maar ons absolute hotel-hoogtepunt hadden we onze eerste nacht in Surabaya! Na wat vertraging arriveerde we om 01:00 in Surabaya, waar we door een uiterst vriendelijke (maar niet erg officiële) taxi-meneer naar het hostel werden gebracht waar we dachten te gaan overnachten. Een half uur later stonden we op de stoep voor het desbetreffende hostel en had Ilse na een vlugge blik in de kamer besloten dat deze kamer niet echt aan onze eisen voldeed (het was verdorie erg vies)... Helaas was het al laat, wilde we graag slapen en hadden we geen zin om rond te struinen in een donkere onbekende stad. Onze taxi-man stelde voor om ons naar een luxer hotel te brengen (gratis) wat we maar gauw accepteerde. Uiteraard was dit een echt luxe hotel maar na 3 maanden op bulten en kuilen te slapen was alleen de gedachte aan een echt bed al een verademing.

En ja, het was de moeite waard! Een echt normaal groot fantastisch bed, schakelpaneeltje voor de lichten naast het bed, een sofa waar we niet op hebben gezeten, schrijfbenodigdheden met het hotel-logo, zacht tapijt op de vloer en zelfs een bad! Het was teveel en te goed om je voor te stellen (waarschijnlijk is het gewoon een normaal hotel maar in mijn gedachten is het het beste hotel van heel Zuid-oost Azië). En dat allemaal voor de prijs van een simpel hostel in Nederland....
Na deze fantastische nacht slapen en de ochtend in bad kwamen alle verloren energieën van de afgelopen weken weer terug. Helaas bleef het bij deze uitspatting want we hadden toch al snel besloten dat ons budget het niet toelaat om dit vaker te doen. Voor de duidelijkheid: we zitten nu weer in een kamer die helemaal betegeld is als een heuse slagerij en een zielige koude douche heeft...maar wel een bankje voor de deur in de tuin waar we lekker buiten een boekje kunnen lezen. Eigenlijk hebben we ook geen luxe nodig, al kan je er soms wel enorm van genieten.

Verder:
- We zijn in Indonesië, tussen de Nasi Goreng,de Gado Gado en de Fujung Haij. En we kunnen al een aardig woordje Indonesisch.... Gratis, meubel, polisi, hallo, sorbet, notaris, rekening ...
- De backpacks zitten weer vol met goedkope shirtjes en broeken uit Bangkok.
- Ilse heeft voor haar verjaardag, Thaise kooklessen gehad. Vrijwilligers gezocht om te komen proeven als we terug zijn...
- Kort bezoekje aan de plaatselijke dierentuin gedaan, toch gek om de baby-olifant gewoon te kunnen aaien en de orang-oetan een handje te geven (jammer dat we die niet in het wild gaan tegen komen op Java).
- Gepind bij de Rabobank (ja André, het is wat hè!)
- En heel slim om midden in de Ramadan periode in Indonesië rond te lopen, hopelijk mogen wij wel eten!
- Helaas begint de dropvoorraad al op te raken en zijn de door Joos meegebrachte tijgernootjes al lang en breed op...