Na onze prachtige reis in Indonesië werd het tijd om een punt te zetten achter zuid-oost Azië (voor nu dan). Om in Nieuw-Zeeland te komen moesten we wel eerst van Jakarta naar Kuala Lumpur vliegen. We hadden we het zo gepland dat we een mooi nachtje konden doorbrengen op de uiterst comfortabele zitstoelen van het vliegveld van Kuala Lumpur. Een beetje brak en gebroken gingen we als 2 uiterst onschuldige passagiers vliegensvlug door de incheck, security en nog maar eens een controle. 10 uur en 2 maaltijden later (die niet al te best waren vergeleken met de aziatische standaard die we nu gewend zijn) vonden we onszelf opeens terug in het koude en nog half sneeuwachtige landschap van NZ. Uiteraard wisten we dat het had gesneeuwd, maar op de een of andere manier stond Mathieu toch op z'n slippers toen we uit het vliegtuig stapten. Na de strenge controle mochten we toch door en zijn we officieel begonnen aan onze NZ-trip! Al begon die wel om half 2 s'ochtends en waren we toch best moe...Na een belletje met het hostel werden we opgehaald, de man was zo aardig om ons even midden in de nacht de ingestorte gebouwen van de aardbeving te laten zien. Vrij heftig allemaal... Over aardbevingen gesproken, in dezelfde ochtend om 4 uur kregen we de bevestiging dat we in Christchurch waren aangekomen (al heeft Ilse de 4,2 richter aardbeving niet eens gevoeld).

Ondertussen zijn we neergestreken in het pittoreske Leithfield Beach, iets ten noorden van Christchurch bij de Bown's. Een zeer gezellige familie die ons voor twee weken onderdak en wat te eten geeft in ruil voor onze noeste arbeid in het huis. 4 uurtjes per dag maken we onszelf kwaad op het behang en kozijnen van hun slaapkamer. De kamer ziet er al prachtig uit al zeggen we het zelf, en we hebben zelfs tijd om in de zon te genieten (het is fris maar heerlijk weer), in de hot springs te zwemmen , naar het strand te gaan en te beginnen met de zoektocht naar een campertje voor de rest van onze trip.

De Bown familie bestaat uit: John en Braidie, Nathan en Ella, de superschurk. En uiteraard niet te vergeten de pluizige kippen, het konijn, de vissen en Wellington de kat die alleen geaaid wil worden door voeten ipv handen (een jeugdtrauma zo schijnt het). Het is een prima omgeving om bij te komen van het Azië avontuur en onszelf klaar te maken om verder te reizen. We genieten heel erg van de rust (Jakarta met z'n 22 miljoen mensen was toch wel druk), slapen zonder airco, de supermarkt en het feit dat je gewoon op straat kunt lopen zonder dat er mensen achter je aan lopen om iets te verkopen/lenen/huren.

Om het beeld compleet te maken:
- Mathieu heeft nog steeds zijn haren niet geknipt.
- Ilse is niet meer ziek.
- Onze kledingkast is uitgebreid met twee wollen mutsen
- We hebben Independence day in Jakarta overleefd (vol met oud-hollandse spellen zoals zaklopen, kroepoek-happen, spijkerpoepen alleen dan met een soort van paling).
- We hebben echt geen extra foto ruimte meer nodig... we hebben meer dan genoeg voor de komende 4 jaar denk ik..
- Zijn we naar de bioscoop geweest in Indonesië, gelukkig sprak Harry Potter gewoon engels...
- En is het tijdsverschil opgelopen naar 10 uur...