Vierdaagse schakelbrommer vakantie

Bij een aardige Mr. Lu huurden we een mooi schakelbrommertje waar we de komende dagen mee door zouden brengen. De eerste dag op onze brommer begonnen we met het rustige stuk om een beetje te wennen aan de niet bestaande verkeersregels en de af en toe overstekende koeien, geiten, eenden, zwijntjes, kippen en kinderen. Voor de eerste dag hadden we ruim 190 km op de planning staan, en na een prima dagje rijden vonden we een klein guesthouse waar we de eerste nacht verbleven. Dag 1 rond 3 uur was ook het moment dat het begon met regenen....

Dit gebied staat bekend om de Konglor Cave, een brede rivier die dwars door een berg heen gaat en een soort grote grot heeft gemaakt in de loop der eeuwen. Een prachtige mini-excursie dus op onze brommer-expeditie! Vroeg uit de veren om met een miniscuul bootje door de grot te varen (7km!) en daarna weer op de brommer te stappen. Ik zal niet vergeten te vermelden dat Ilse hier haar rij-capaciteiten in stromende regen goed heeft kunnen oefenen! Ja, het regende nog steeds....
Na een mooie rit terug naar de grote weg waren we tot op de botten nat, ondanks onze fantastische poncho's van de Xenos (nog steeds beter dan de poncho's hier...). Dag 2 eindigde na een fantastische rit door de bergen (in de regen) in Laksao. Dit is een stadje waar weinig te doen valt, en na 9 uur s'avonds niks meer te doen valt... Vroeg naar bed was dus de enige optie, al probeerde we dit zo lang mogelijk uit te stellen in verband met de staat van ontbinding van onze hotelkamer van 3,6 euro.

Uiteindelijk hebben we toch lekker geslapen in onze kuil wat bed genoemd werd en konden we weer fris en fruitig op naar het zwaarste stuk van onze rit. Vanaf hier zou volgens de verhalen de weg het slechtst zijn met veel gaten en modderplassen. Nu houden wij wel van een uitdaging dus gingen we er voor om ons rondje af te maken! Doordat het al een tijdje regende (had ik dat al vermeld?) werd deze route ons natuurlijk niet makkelijker gemaakt maar dat mocht de pret niet drukken. De route was prachtig maar een echte uitdaging om op de brommer door te komen!

Stel je een slecht kiezel-zand-stenen-pad voor wat zo nu en dan 2 vierkante meter asfalt heeft, graaf daar wat kuilen in, zet de boel onder water en besmeer alles wat niet onder water staat met een laagje modder. Na een uur hadden we ook een lekke band en waren we gedwongen om (in de regen) naar het volgende dorpje te lopen. Elk dorp heeft hier wel zijn eigen brommer-reparateur, maar in hoeverre die nu weten hoe ze je brommer moeten repareren... Na onze bandenwissel bleek onze brommer toch wel meer lawaai te maken dan eerst, en achteraf bleek dat hij de ketting niet goed op spanning had gezet. Na 3,5 uur rijden waarbij we soms door plassen reden waarbij we nog net niet in verdwenen kwam het volgende obstakel de hoek om zetten.... Het had ondertussen zoveel geregend dat de rivier over de weg stroomde, waarbij het dus onmogelijk was om door te rijden. Zeg maar niet tegen onze moeders dat we de rivier toch lopend zijn overgestoken (water tot knie hoogte) om er aan de andere kant achter te komen dat er volgens een local verderop nog meer water was dat echt niet over te steken was! Er zat dus maar 1 ding op, de brommer weer aan de andere kant van de rivier brengen en weer terug door de modder naar Laksao. Op de weg terug waren de modderplassen nog iets groter geworden, verloren we nog een keer onze ketting van de brommer (zelf gemaakt) en maakte onze brommer toch wat meer lawaai. Uiteindelijk kwamen we na 3,5 uur terug rijden weer waar we s'ochtends waren begonnen. Na een beetje geluk een goedkoop fijn hostel (met hete douche) gevonden, en na een biertje ging ons lichtje al weer bijna uit. We besloten om de volgende (4e) dag in 1 keer terug naar Thakhek te rijden, omdat we niet meer langs de grot hoefde was het slechts 190 km terug naar ‘huis'.

Omdat we vonden dat de band slecht was verwisseld heeft een mannetje van een andere shop de ketting nog gespannen en wat dingen nagekeken voor het absurde bedrag van 55 eurocent. Met een goed gevoel, een brommer die nog steeds lawaai maakte, de regen die nog steeds viel maar met een normale weg onder de banden gingen we weer op pad. Na zo'n 30 km was het gedaan met de brommer, er brak iets af in de motor en de ketting vloog eraf en vast rond de as. Zelfs met onze uitgebreide kennis van brommers en een zakmes met tang erop konden we dit niet zelf repareren... Gelukkig kregen we na 10 minuten een lift van een aardige man. Hup, brommer en wij achterin de bak en rijden maar! Het eerstvolgende dorp had een brommer-repareur die ons wel kon helpen. Na de helft van de onderdelen te vervangen (de andere had hij niet) en wat nood reparaties konden we weer op pad. Maar niet harder dan 30km/h....
De nood reparatie leek het redelijk te houden, maar 70km voor het einde was het toch echt gedaan met ons brommobieltje. We reden nu 10 km/h en maakte net zoveel lawaai als een losgeslagen tank. Tijd om te stoppen dus...
Na 10 minuten vergeefs om een lift vragen konden we meerijden met een tuktuk vol met mensen. Iedereen eruit, brommer erin, iedereen weer terug en we konden gaan. Mr Lu was blij ons te zien want we hadden al gebeld dat we hier en daar wat problemen hadden, de brommer was in prima staat volgens hem en er hoefde alleen maar een klein onderdeeltje vervangen te worden, niks om ons druk om te maken. Omdat we wat hadden vervangen aan de motor en omdat er wat benzine in zat hoefde we de laatste dag niet eens te betalen. Waarom zou je je ook druk maken hier in Laos....

Korte(!) samenvatting van de rest:
- De ‘ Wat Phu' van Champansak was mooi om te bezoeken
- De pinautomaten beginnen zeldzaam te worden, alle euro's zijn kip's of dollars geworden.
- Op de fiets de 4000 islands ontdekt (eigenlijk maar 2 ervan)
- Ook Laonese Indiërs kunnen fantastisch Indisch koken (Ilse wil op Indische kookles)
- Morgen de grens over naar Cambodia
- De mystery-guest heeft een ticket voor 13 juli naar Siem Reap. (Weet je wie de mystery-guest is, stuur je antwoord op en maak kans op een overheerlijke verse ananas).

Sabaidee!!!

Na anderhalve week in Laos zijn we al helemaal gewend aan de vriendelijke en gezellige mensen hier. Een simpel ritje op de mountainbike wordt spontaan leuker als er kleine kinderen zwaaiend en lachend ‘Sabaidee!!!' roepen naar je. Dit is de algemene welkomstgroet in Laos en moet worden uitgesproken met de grootst mogelijke glimlach lijkt het...

Na een paar dagen in het noorden zijn we richting Huay Xai gegaan om daar voor 3 dagen te genieten van de ‘Gibbon Experience'. Een project dat is opgezet door een fransman om de gibbons (een soort slingeraap) te redden van de jagers. De jagers worden tegenwoordig ingezet om met een klein groepje de jungle in te gaan en op zoek te gaan naar de gibbons (gelukkig verdienen ze hier meer mee dan met hun oude beroep). Doormiddel van kleine modderige paden in de bergen en honderden meters lange ‘ziplijnen' verplaats je je door de jungle richting je eigen boomhut, waar je -in ons geval met z'n 4en- overnacht. De ziplijnen zijn grote gespannen staalkabels tussen 2 bomen (meestal een paar honderd meter uit elkaar en op een hoogte van zo'n 100 meter). Doormiddel van een katrol glijd je razendsnel naar de overkant, en waan je je even een vogel die over het oerwoud vliegt. Een geniale manier om grote afstanden te overbruggen op zulk moeilijk terrein en je krijgt natuurlijk een prachtig uitzicht terwijl je ‘vliegt'.

De gibbons zijn schuwe apen die zich niet elke keer laten zien, dus je moet geluk hebben wil je 1 gibbon zien in de 3 dagen dat je in de jungle verblijft. En wat een geluk hadden wij zeg! Op de laatste ochtend zaten we met onze groep te ontbijten in de boomhut toen we tot onze verbazing verder op boomtoppen zagen bewegen! Een klein groepje gibbons verplaatste zich al slingerend, vliegend en vallend door het bos. Voor een heel uur hebben we ze kunnen volgen vanuit onze boomhut en hebben hard gelachen om de gekke slingers die ze maken.

Ondertussen zijn we weer terug in de bewoonde wereld, en zitten we niet meer onder de muggenbulten, hoeven we geen bloedzuigers meer van onze enkels te trekken en douchen we weer in een gesloten ruimte ipv. de jungle als uitzicht...

Vanuit Luang Prabang zijn we doorgetrokken naar Vientiane (de hoofdstad) van waar we morgen weer door naar het zuiden gaan. Uiteindelijk blijven we waarschijnlijk nog een week in Laos voor we naar Cambodia gaan trekken. Er is een kans dat we daar een Nederlandse mistery-guest tegen gaan komen, maar daar later meer over!

Life of a backpacker

In Sapa stapten we om 9 uur ‘s ochtends in een klein busje waarvan we dachten dat die ons naar de grens zou brengen. Helaas moesten we er al na 5 minuten uit om in de regen te wachten op een andere bus die ons wel helemaal zou brengen. Het komt er dus op neer dat je ergens op een kruispunt staat te wachten tot jouw bus voorbijkomt en dan maar hopen dat hij jou ook ziet.... Na 3 uur redelijk comfortabel reizen stopte we ergens bij een busstation waar we er weer uit moesten. 1,5 later zou dan de (veel kleinere) bus komen die ons verder zou brengen.
Aangezien de bussen hier niet echt gebouwd zijn op de lengte van de westerse mensen is het lastig om er geen deuken in je knieën over te houden. Na de enerverende reis van 8 uur kwamen we in Dien Bien Phu terecht, een grensstad (nog steeds Vietnam). Hier hebben we, met een canadese en engelse die als enige andere niet-vietnamese in de bus zaten, overnacht in een klein hotel.

De volgende ochtend zaten we om half 6 in de bus, al hadden we ook 2 uur later op kunnen stappen want de chauffeur besloot eerst nog even de post op te halen, wat extra mensen te zoeken en meer spullen op ons dak te binden. Uiteindelijk hebben we 8 uur gedaan over een stuk van 90 km om bij de grens te komen. Het gebied hier is echt mooi en bergachtig, waar we uitgebreid van konden genieten aangezien we maar 5 km/h konden op de meeste stukken. Ondertussen had de vrouw naast Ilse (die in het gangpad zat) besloten dat de arm van Ilse een prima kussen was en begon lekker tegen haar aan te kruipen voor een paar uur. Lekker knus is een bus waar het toch al lekker zweten was...

De overgang bij de grens ging redelijk snel, waarna we nog slecht maar 4 uur in de bus hoefde te zitten, terwijl we door rivieren en langs afgronden reden. Ondertussen hadden we al wat mensen afgezet op gekke plekken, een nokken-as afgegeven die heel de tijd in het gangpad lag, en over wegen gereden die wij niet echt als weg konden onderscheiden. Eind goed al goed kwamen we aan in Muong Khoa, waar we vervolgens nog 4 uur in een klein houten motorbootje hebben gezeten voordat we in Nong Khiaw aankwamen. Redelijk uitgeput moet ik eerlijk bekennen....
Ondertussen zitten we in Luang Prabang en zijn we helemaal bijgekomen van onze intensieve maar prachtige reis. We genieten van het rustigere leven in Laos en de mooie omgeving en aardige mensen. Na het drukke Vietnam vallen we in het warme bad dat Laos heet....

Onze laatste dagen in Vietnam...

We zijn vanaf Hoi An (met onze nieuwe kleren in onze rugzak) verder naar Noord Vietnam gereisd. We hebben nog een paar nachten in Hue doorgebracht. Daar zijn we op een gehuurde brommer, een Yamaha Limited edition, een dag de omgeving gaan verkennen. Het was erg leuk (en ook wel een beetje spannend) om tussen al die andere brommers door de stad te scheuren... en we hebben net als de Vietnamezen ook flink op die toeter geduwd.

Volgende stop was Hanoi, vanuit daar zijn we naar Ha Long Bay geweest en vervolgens naar Sapa. Ha Long Bay was schitterend, maar wel te toeristisch. Ik denk dat er in die baai wel zo'n 200 boten klaar liggen om de toeristen allemaal exact dezelfde tocht aan te bieden... maar het mocht de pret niet drukken, het uitzicht was fantastisch! En daarna, als kers op de taart, Sapa. Sapa ligt helemaal in het noorden van Vietnam, dicht tegen de Chinese grens. Hier zijn we twee dagen met een gids op trek geweest in de bergen, langs rijstvelden, dorpjes, watervallen en waterbuffels. 's Avonds met ons groepje in de homestay lekker aan het 'Happy Water' (=rijstwijn) gezeten. Was erg gezellig...

We hebben in Vietnam vooral gereisd met de zogenoemde nacht -slaap-bussen. Een bus met kleine bedden in plaats van stoelen... en ze zijn inderdaad klein, niet gemaakt voor westerse lange benen. Maar het was eigenlijk wel goed te doen... We zijn zo'n 1500 kilometer naar het noorden gereisd, maar doordat we veel 's nachts c.q. slapend hebben gedaan is dat eigenlijk allemaal heel snel gegaan. En om een compleet beeld te krijgen van Vietnam, is het ook wel erg leuk geweest om het hele land door te kruisen..

We hebben nog niet echt plannen voor Laos gemaakt, maar we willen morgen vanaf de grens de bus nemen naar Luang Prabang en dan daar maar eens even inlezen en plannen maken!

Kleding laten maken in Hoi An

Daar zijn we dan, Hoi An... ,een erg gezellig en mooi stadje met een palmbomenstrand. Onze zoektocht naar een goedkoop hotel is weer geslaagd, maar deze is (gelukkig!) wel 3 keer zo groot als onze kelderkast in Dalat.

Hoi An staat bekend om zijn kleermakers. Daar waren we van op de hoogte, maar we hadden nog niet bedacht of we dan ook kleren wilde laten maken... de winkeliers dachten daar anders over. We hebben nu een bestelling lopen voor 2 pakken en 2 jurkjes op maat gemaakt. Super leuk om te doen en erg goedkoop. We moeten alleen nog even kijken hoe we dat dan mee gaan nemen in onze rugzak. Waarschijnlijk slepen we het mee tot Hanoi en doen we het daar op de post... hopen dat het dan ook aankomt in Nederland.

Oh trouwens, wat een lekker eten in Vietnam.... en ook nog erg gezond!

Zuid-Vietnam

'Goodmorning ladies and german, my name is Thom but you may call me Mr. Lovely'. Zo begon onze trip vanaf Ho Chi Minh (Saigon) naar de Mekong Delta. Het aantal mensen dat Engels spreekt in Vietnam ligt wel een stukje lager dan dat we gewend zijn, maar dat mag de pret niet drukken! Het levert over het algemeen wel grappige situaties op, zoals een ober die roept 'I see menu' (wat hij nou bedoelde is nog steeds onduidelijk...).

De afgelopen week hebben we vertoefd in het chaotische Ho Chi Minh City en in de Mekong Delta (een mooi gebied waar de uitlopers van de Mekong River uitkomen in zee). Ho Chi Minh is echt het toppunt van ongeorganiseerde verkeers-chaos. Bijna iedereen heeft hier een brommer of scooter en dat zul je weten ook, verkeersregels lijken niet te bestaan en overal waar je kijkt zie je brommers rijden/geparkeerd staan/ gerepareerd worden/ botsen etc. Na een paar dagen hadden we het hier wel gezien en zijn we richting Mekong Delta getrokken (niet dat ze hier geen brommers hadden natuurlijk).

Op het moment zitten we op onze prachtige kamer in Dalat. Even voor de duidelijkheid, onze kamer heeft een stapelbed en er is nog precies ruimte voor nog een stapelbed maar meer ook niet. Het lijkt een beetje een kelderkast waar een minuscule badkamer aanvast zit, maar het was wel goedkoop! Ongeveer 6 Euro voor 2 personen per nacht... Niet slecht, aangezien we er toch niet zoveel zitten. We hebben al aardig wat gezien van Zuid-Vietnam, en hebben zin om maandag verder naar het noorden te trekken richting Hoi An. Dit zou één van de mooiste steden van Vietnam moeten zijn ... we gaan het zien!

Wat verder ter tafel kwam:
- De champions league finale begon hier om 02:00, misschien had Mathieu toch beter kunnen gaan slapen...
- We hebben tickets gekocht om 19 Augustus naar Nieuw-Zeeland te vliegen!
- Bedankt voor alle reacties! Al kunnen we soms de Paul's de Tommen en de Liesbet Loossen niet uit elkaar houden...

I love Perhentian Islands...

Whow... we zaten in het paradijs! Witte stranden, tropische vissen en verse fruitshakes.. omdat we een paar dagen moesten wachten op ons Vietnam visum, zijn we naar het noorden van Maleisië gereisd met een nachtbus (9 uur!) om daar een paar dagen op de Perhentian Islands door te brengen. Heerlijk!

Op een van de dagen zijn we een hele dag gaan snorkelen. We hadden de boot en de kapitein helemaal voor ons zelf.. er waren haaien (vegetarische), vissen in alle kleuren en maten, een schildpad en schitterend koraal! Mathieu zijn rug is nu lekker gekleurd (rood)... het lijkt alleen of hij zijn reddingsvest nog aan heeft!

Nu zitten we op het vliegveld te wachten op onze vlucht naar Ho Chi Minh (=Saigon)...

Tot snel, Maleisië!

Over een paar dagen vliegen we naar Saigon. We zijn zo benieuwd naar Vietnam... Maar onze eerste korte ontmoeting met Maleisië was super! Lekker klam weertje, maar de tip is: warm douchen, heet eten en je niet te druk maken... dat scheelt al weer 3 keer douchen op een dag.

Onze eerste couchsurfing is een feit. We hebben 2 nachten overnacht bij Elma in Bandar Sungai Buaya (engels: Crocodile River). Elma: 57 jaar, 6 kinderen en 3 kleinkinderen, moslim (zoals de meeste Maleisiërs), en ze kletst en kookt graag. Couchsurfing is bij iemand thuis op de bank, op een bed of zoals in ons geval op onze eigen matjes, gratis overnachten... In het begin was het even aftasten, maar het was erg gezellig en interessant. En gratis kooklessen zijn altijd welkom! We gaan zeker nog vaker couchsurfen! Daarna ook maar gelijk doorgepakt en onze duim opgestoken om terug te liften naar Kuala Lumpur.. en jawel binnen 5 minuten stopte er een hele vriendelijke, slecht Engels sprekende vrachtwagenchauffeur.

Wat hebben we verder nog gedaan:

• De Batu Caves bezocht
• Mathieu is op de Maleisische Jeugddag geïnterviewd door de krant
• Veel brutale apen gezien
• Taartje gegeten voor Ilse haar verjaardag
• Uit een kokosnoot gedronken